[ad_1]

ایندیاناپولیس – هیچ زنی نتوانست فیلم آخرین لحظات جورج فلوید را ببیند ، در حالی که گردنش به زیر زانوی یک افسر پلیس مینیاپولیس دکمه خورده بود.

اما در حالی که شهر آنها عزادار بود ، لیزا کلی و کندا زلنر-اسمیت در پیام های غم و امید که در تخته های پنجره ظاهر می شد ، در حالی که ساکنان مایل ها چند تخته سه لا را به بوم تبدیل می کردند ، راحتی مورد نیاز را پیدا کردند. اکنون آنها در تلاشند این نقاشی های دیواری را قبل از ناپدید شدن نجات دهند.

زلنر اسمیت که گفت پس از قتل فلوید بیش از حد بی حس است و نمی تواند گریه کند گفت: “این دیوارها صحبت می کنند.” “آنها بیان اجتماعات هستند. ما می خواهیم این احساسات ، امیدها ، دعوت به اقدامات زنده بمانند. “

با هم ، دو زن سیاه پوست برای نجات جنبش ، هیئت های نجات را تشکیل دادند ، بخشی از تلاش برای حفظ اظهارات زودگذر خشم و درد ناشی از خشم از بی عدالتی نژادی که هفته ها اعتراض در سراسر کشور را برانگیخت.

برخی از هنرمندان شروع به نقاشی دیواری های پیچیده کردند ، اما بسیاری از آنها پیام های سخت و غمگین را با اسپری رنگ آمیزی کردند. زلنر-اسمیت کار خود را با قطعات ساده آغاز کرد.

وی گفت: “بعضی از این تخته ها زیبا نیستند.” “در هر هیئت درد و غم جمعی وجود دارد و هر یک جنبه متفاوتی از این داستان را بازگو می کنند. و حالا ما باید این داستان را برای همه تعریف کنیم. “

یکی از آنها کلمه “مادر” است که به سرعت در کنار والمارت متروکه خط خورده است. این کلمه در میان آخرین کلمات فلوید بود. این پایگاه اکنون بخشی از یک پایگاه اطلاعاتی هنری معترض به نام نقشه برداری شهری هنری جورج فلوید و یک پایگاه داده ضد نژادپرستی در خیابان است.

تاد لارنس ، دانشیار انگلیسی زبان در دانشگاه سنت توماس در سنت پل ، مینه سوتا ، و یکی از سازندگان پایگاه داده ، گفت: “هنر به سرعت در حال تغییر بود ، و آن پاسخ های سریع و سریع ، پاک و رنگ آمیزی شدند.” “ما می خواهیم مردم طیف گسترده ای از پاسخ ها ، پیچیدگی و صداهای زیاد را ببینند.”

لارنس و استاد تاریخ هنر هدر شری بخشی از یک تیم تحقیقاتی بودند که در حال حاضر هنر خیابانی را مستند می کند. هنگامی که خیابان های شهرهای بی شماری پس از مرگ فلوید به گالری موقت تبدیل شدند ، آنها قبل از ناپدید شدن هنر دست به کار شدند.

اگرچه بسیاری از 1600 اثر هنری موجود در پایگاه داده جمع آوری منابع از مینیاپولیس تهیه شده است ، شیری می گوید آنها امیدوارند که از سراسر جهان به قطعات مختلف گسترش یابد.

وی گفت: “ستم و خشونت نژادی متأسفانه جهانی است ، بنابراین هنر در سراسر جهان به آن پاسخ می دهد.”

در حالیکه گروهها برای زنده نگه داشتن هنر گام برمی دارند کار مشابهی در سراسر کشور در جریان است.

در نیویورک ، ابتکار سوهو برادوی با گروه های هنری محلی همکاری می کند تا مجوز نقاشی های دیواری را بگیرد و به هنرمندان مواد ارائه دهد. هنگامی که نقاشی های دیواری شروع به سقوط کرد ، این سازمان 22 اثر هنری را بازگرداند و 20 اثر دیگر را در انتظار بازگرداندن جمع کرد.

در ایندیاناپولیس ، مالینا جفرز ، برگزار کننده ، از آینده نقاشی دیواری خیابانی Black Lives Matter که در خیابان ایندیانا امتداد دارد اطمینان ندارد. نقاشی دیواری از ترافیک فرسوده می شود و با زمستان آسیب های جوی و برف روب ها به وجود می آید.

اما نقاشی دیواری با چاپ و تی شرت هایی که توسط هنرمندان سیاه پوست محلی در پشت نقاشی دیواری اصلی ایجاد شده است ، ادامه خواهد یافت. بیش از 1000 پیراهن فروخته شده است. بنرهای وینیل شامل 24 نقاشی دیواری دیگر که در مرکز شهر نقاشی شده اند ، در کتابخانه مرکزی شهر به نمایش گذاشته شده اند.

جفرز گفت: “همه ما می دانیم که نقاشی دیواری برای همیشه وجود نخواهد داشت.” “بنابراین همه ما می خواستیم که تکه ای از آن بماند.”

برای نقاشی دیواری خیابانی سیاه زندگی های سیاتل ، آنجلینا ویالوبوس ، هنرمند آمریکایی مکزیکی ، معروف به 179 ، خاکستر مادرش را در رنگ سبز روشن که برای نامه A استفاده می کند مخلوط کرد ، کارگران شهر پس از شروع به تراشه ، نقاشی دیواری را از آسفالت مالیدند. اما یک کارگر از هر نامه ای که Villalobos قصد داشت روی محراب مادرش در آشپزخانه نگه دارد ، رنگ جمع می کرد.

وی گفت: “من مادرم را باز می گردانم ، اما او متحول شده است.” “مثل این است که … یک کپسول زمانی از این نقاشی دیواری و همه کارها و افکار و دردهای موجود در آن.”

هنرمندان اصلی ، نقاشی دیواری را دوباره نقاشی کردند و قصد داشتند ظرف پنج سال دوباره آن را لمس کنند.

طراحان شرکت معماری و طراحی GGLO مستقر در سیاتل از روش دیگری برای حفظ هنر اعتراض آمیز استفاده می کنند و یک نمایش واقعیت افزوده ایجاد می کنند که به بازدیدکنندگان این امکان را می دهد تا از تلفن های هوشمند برای مشاهده آثار پراکنده در سطح شهر استفاده کنند. این نمایش شامل نسخه دیجیتالی پوستر “حق اقامت” توسط هنرمند محلی Kreau ، نقاشی دیواری سه بعدی به احترام قربانیان وحشیگری پلیس و اشک دیجیتال که بر آسمان سیاتل می ریزد ، می باشد.

Gargi Kadoo ، یکی از اعضای تیم طراحی ، می گوید بسیاری از هنرهای اعتراضی در اطراف سیاتل حذف شده است. هنر خیابانی در بسیاری از شهرهای دیگر ، از جمله تولسا ، اوکلاهما ، که در ماه اکتبر کارگران نقاشی ماده زندگی سیاه را در محل قتلگاه تولسا ، جایی که در سال 1921 یک گروه سفیدپوست به یک محله پر رونق آفریقایی-آمریکایی حمله کردند ، حذف کردند و حدود 300 نفر را کشتند. . شهرهای دیگر مانند ایندیاناپولیس و نیویورک تخریب نقاشی های دیواری Black Lives خود را دیده اند.

وی گفت: “این ادای احترام ما به هنر است که وجود ندارد.” “این سعی می کند پیام را به صورت مجازی ، به شکلی حفظ کند که هیچ کس نتواند شیلنگ را برداشته یا خارج کند.”

در اوکلند ، کالیفرنیا ، سازمان های هنری هنری بیش از 700 نقاشی دیواری را ذخیره و فهرست بندی می کنند. ژان ماری دوراند ، رئیس هیئت مدیره هنری اومرند مورمور گفت ، این تیم در حال بحث در مورد برنامه ها ، از جمله نمایشگاه فضای باز در دسامبر ، نمایشگاه سرپوشیده در سال 2021 و برنامه هایی برای دروس دبیرستان با محوریت آثار هنری است.

منطقه فرهنگی سیاه به رهبری سیاه نقش اصلی را در این پروژه دارد.

کارولین جانسون مدیر عامل شرکت گفت: “ما مدت طولانی است که با این داستان زندگی می کنیم ، این آسیب روحی.” “این دیدگاهی را به ما می دهد که دیگران ممکن است نداشته باشند. ما بهتر می دانیم که چگونه این داستان را بگوییم. “

بازگشت به مینیاپولیس ، انجمن نجات با همکاری محققان لارنس و شایر ، و همچنین موزه میراث آمریکایی آفریقایی مینه سوتا ، در ماه مه 2021 ، سالگرد مرگ فلوید ، مستند سازی ، بایگانی و برنامه ریزی کرد.

تینا برنساید ، بنیانگذار موزه ، می گوید این طرح امیدوار است که نقاشی های دیواری را به گونه ای حفظ کند که گفتگو درباره نژادپرستی سیستمی ادامه یابد ، زمینه فراهم شود و دسترسی عمومی فراهم شود.

وی گفت: “این یک فصل مهم در مبارزه برای عدالت نژادی در این کشور است.” “ما داستان را مستند می کنیم.”

کلی و زلنر-اسمیت فضای ذخیره سازی خود را کاملاً پر کرده اند. آنها کار خود را با چیدن تابلوها در گاراژهایشان شروع کردند. آنها اکنون 537 انبار دارند. آنها می گویند مشاهده مکان برای پر کردن غیرواقعی است.

کلی گفت: “در محاصره این تابلوهایی که این درد و غم و امید را در آغوش می کشند ، معنوی بود.”

اقدامات بعدی این گروه ، فهرست بندی تابلوها ، اسکن سه بعدی و ساخت یک گالری مجازی است.

اما در حالی که کلی و زلنر-اسمیت GoFundMe را برای جمع آوری پول برای پروژه ایجاد کردند ، بودجه به سرعت کاهش یافت.

زلنر اسمیت گفت: “همه آنها باید نجات یابند.” “همه آنها مهم هستند و ما می خواهیم به جمع آوری ادامه دهیم. در حال حاضر فقط کمی گیر کرده ایم. اما کار از کار گذشته است. “

———

فرناندو عضو تیم AP از نظر نژاد و قومیت است. او را در توییتر به آدرس https://twitter.com//christinetfern دنبال کنید.



[ad_2]

منبع: windows-edu.ir